Kon ik je maar in een glazen bol steken

Gepubliceerd op 7 februari 2020 om 21:06

Kon ik je maar in een glazen bol steken

Ouderschap, twijfels, doe ik het wel goed? of goed genoeg? 
Wat is goed genoeg? Een vrij begrip? Vrij om zelf als ouder in te vullen? Of door omgeving en maatschappij? 

Vele ouders horen wel eens: je kan ze niet in een glazen bol steken he! 
Hmm, en wat als ik dat nu wel eens zou doen? Ja tuurlijk dat zou kindermishandeling zijn. Maar wat als het om de beste wil is voor mijn kind? 

Ik neem je even mee... In mijn akeligste week, afgelopen week! 
Mijn jongste spruit net 13 maand heeft al 13 maanden moeilijkheden, of eigenlijk al langer. Want in de zwangerschap dreigde het al eens mis te lopen. Maar ze was sterk, en is het nog steeds. Bij elke gebeurtenis toont ze haar zijnskracht, haar wilskracht, haar overlevingskracht! Wat een wonderkind! 

Toch stond mijn wereld, mijn hart afgelopen weekend stil. Ik dacht voor een keer: nu is het voorbij. 

Mijn kleine spruit van 13 maanden, volledig hulpeloos, flauwgevallen. Zonder reden, zomaar opeens uit het niets kon haar lichaampje het even niet meer aan. Ik hoorde erna van een verpleegster: je moet het zien als een computer die even uit en aan gaat, een reset. Maar goed het was verschrikkelijk schrikken. Ik voelde de paniek in mezelf. In iedereen rond mij. De hele gebeurtenis duurde een 40 seconden. Al leek het voor mij een eeuwigheid. 

Op dat moment voelde ik me machteloos, ik sloeg in paniek. Was ik geen goede moeder? Die niet wist hoe haar dochter te redde? Goed dat mijn man er was, hij was kalm en koelbloedig. Hij nam het voortouw en wist precies wat te doen. 

Toen ze weer bij was, was ik bang haar nog te hard te pitsen, ik wilde ze niet meer loslaten. zo was de gehele afgelopen week. We zijn dan ook enkele dagen in het ziekenhuis verbleven. We deden heel wat testen en we zullen volgende week nog wat testen moeten ondergaan. 
Het was een vermoeiende week. Ik besef nog steeds beter waarom we onze kinderen in glazen bol willen steken. En mijn god op dit moment steek ik ze effectief in een glazen bol! 

Ik geef ze vooral wat ze nodig heeft. Mijn nabijheid, troost en veiligheid. Want ook de gebeurtenis afgelopen weekend had een impact op haar. Toch merk ik dat de omgeving het daar het moeilijkste mee heeft. Want we moeten toch verder? werken, dagelijks leven? We moeten weer leven op automatische piloot? Toch? En de kinderen, ja die moeten maar mee. 

Maar lieve spruit van 13maanden van mij. Ik kies voor jou, jouw behoeften, jouw noden, jouw signalen, jouw nabijheid. Zo lang het nodig is, voor jou en voor mij. Want ook ik heb jouw nabijheid, jouw veiligheid meer dan nodig op dit moment om te herstellen van onze angst. En ik doe dit bewust, zonder me schuldig te voelen. Het is oké! Wij zijn oké! 

Dus lieve mama's en papa's die dit lezen. Voel je nooit schuldig omdat je bij je kind wil zijn, omdat je je kind moeilijk kan afgeven aan anderen, omdat jij denkt het beste te weten voor je kind. Lieve mama's en papa's, volg lekker je gevoel, je hart, want dat klopt! 

kindercoach.magali@gmail.com 


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.